ಆ್ಯಪ್ನಗರ

ನದಿಗಳಂತೆ ಬಾನಾಡಿಗಳಂತೆ ವಿಶ್ವ ಕುಟುಂಬಿಗಳಾಗುವುದೆಂದು?

ಧರ್ಮಗಳು ಮನುಜರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವತೆಯ ಪರಿಮಳ ಬೀರುವ ಸುಮಧುರ ಹೂಗಳಾಗಬೇಕು

Vijaya Karnataka Web 14 Feb 2019, 5:00 am
- ಶ್ರೀ ತರಳಬಾಳು ಜಗದ್ಗುರು ಡಾ. ಶಿವಮೂರ್ತಿ ಶಿವಾಚಾರ್ಯ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿ ಸಿರಿಗೆರೆ
Vijaya Karnataka Web sirigere


ನೇಪಾಳದ ರಾಜಧಾನಿ ಕಠ್ಮಂಡುವಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ ತಿಂಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಶೃಂಗ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಏಷ್ಯಾ ಪೆಸಿಫಿಕ್‌ ವಲಯದ 50 ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ನೇತಾರರು ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಈ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾದ ರಾಜಧಾನಿ ಸಿಯೋಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಇದೇ ಫೆಬ್ರವರಿ 7ರಿಂದ 11ರವರೆಗೆ ನಡೆದ World Summit 2019ರಲ್ಲಿ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಹಾಲಿ ಮತ್ತು ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿಗಳು/ರಾಷ್ಟ್ರಾಧ್ಯಕ್ಷರುಗಳು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಮುಖಂಡರು, ಮಹಿಳಾ ಮುಖಂಡರು ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಹವರ್ತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಾದ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ''ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಾಂತಿ ಸುಭದ್ರತೆ ಹಾಗೂ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ'' ಕುರಿತು ಏರ್ಪಾಡಾಗಿದ್ದ ಶೃಂಗ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅದು. ಇಂತಹ ಶೃಂಗ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವ ನಮಗೆ ಅನೇಕರು ಚಿರಪರಿಚಿತರು.

ಈ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಎರಡು ತೆರನಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆ: ಒಂದು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮನುಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿತ ಸಮಸ್ಯೆ. ಪಾಕೃತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೋಪದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಮನುಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿತ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಮನುಷ್ಯರೇ ಸ್ವತಃ ತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಅವಿವೇಕದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು. ಎರಡಕ್ಕೂ ಇರುವ ಮುಖ್ಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ: ಸುನಾಮಿ, ಭೂಕಂಪ, ನೆರೆಹಾವಳಿ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಅವಘಡಗಳು ಘಟಿಸಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳು ಒಂದಾಗಿ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ನೆರವಿನ ಹಸ್ತ ಚಾಚುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳ ಜನರಲ್ಲಿನ ಮಾನವೀಯತೆ ಕೆಂಡಕ್ಕೆ ಸುರಿದ ಸಾಮ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಪರಿಮಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾದ ಮತೀಯ ಘರ್ಷಣೆ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ, ಗಡಿಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸೀಮೋಲ್ಲಂಘನೆ ಇತ್ಯಾದಿ ತಲೆದೋರಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ವಿಶ್ವದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಒಡಕು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ದೇಶ ದೇಶಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಯುದ್ಧದ ಕಾರ್ಮೋಡ ಕವಿದು ಮತ್ತಷ್ಟೂ ಅಶಾಂತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಶಕ್ಕೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಗಡಿಬಾಂದುಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ದೇಶಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುವ ಇಂತಹ ಗಡಿರೇಖೆಗಳು ಕೇವಲ ಭೂಪಟದ ರೇಖೆಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ತಂತಿಬೇಲಿಗಳಾಗಿ, ಗೋಡೆಗಳಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿವೆ. ಜಗತ್ತಿನ ನಾನಾ ದೇಶಗಳ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವ ಇಂತಹ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಗಡಿಗಳಲ್ಲದೆ ಜನರು ತಮ್ಮ ಧರ್ಮ, ಜನಾಂಗ, ಭಾಷೆ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಅಗೋಚರ ಮಾನಸಿಕ ಗಡಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಅಗೋಚರ ಸೀಮಾರೇಖೆಗಳು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸೀಮಾರೇಖೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಬಲ. ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಗಡಿಗಳು ಕಾಲಾನುಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಮಾನಸಿಕ ಅಗೋಚರ ಗಡಿಗಳು ಅದರಲ್ಲೂ ಧರ್ಮಧಾರಿತವಾದವುಗಳು ಎಂದೂ ಬದಲಾಗವು, ದಿನೇ ದಿನೆ ಪ್ರಬಲವಾಗುತ್ತಲೇ ಅವು ಸಾಗಿವೆ. ತನ್ನ ಧರ್ಮದ ಅನುಯಾಯಿ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿಯೇ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ನೆರೆಮನೆಯ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯನಿಗಿಂತ ಅತಿ ಆಪ್ತನೆನಿಸುತ್ತಾನೆ! ಈ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು, ಹಿಂದೂಗಳು, ಬೌದ್ಧರು, ಯಹೂದಿಗಳು, ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬಹು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಗೌರವಿಸುವ ಮಾನವೀಯ ಭಾವನೆಯುಳ್ಳವರು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದಾರೆ!

ಮನುಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿತ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಜ್ವಲಂತ ಉದಾಹರಣೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಇದು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಸಂಬಂಧ ಪಡದ ವಿಚಾರ. ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸಿದಾಗ ತಿಳಿದುಬಂದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಚೀನಾ, ಕೊರಿಯಾ ಮೊದಲಾದ ಈ ಭಾಗದ ದೇಶಗಳ ಜನರಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ನಡವಳಿಕೆ ಇದೆ. ಚೀನಾ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್‌ ದೇಶವಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಶತ ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಬೇರೂರಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಮಾರಕವಾಗಿರುವ ಕೆಲವು ಅನಿಷ್ಟ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಮೂಲೋತ್ಪಾಟನೆ ಮಾಡಲು ಈಗಲೂ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬಿಗಿದು ಕಟ್ಟುವ ಅನಿಷ್ಟ ಪದ್ಧತಿ. ಇದಕ್ಕೆ ಅಂಗ್ಲಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ Foot Binding ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾದಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಬೆಳೆಯದಂತೆ ವಿಶೇಷ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಹಾಗೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂಬತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದಿಂದ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿರುವ ಈ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಅನೇಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ನಿಷೇಧ ತಂದಿದ್ದರೂ ಈ ದಿನದವರೆಗೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳ ಪಾದಗಳನ್ನು 'ಚರಣ ಕಮಲ' ಎಂದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರ ಸೌಂದರ್ಯೋಪಾಸನೆಯ 'ಪಾದ ಕಮಲ'ವೇ ಬೇರೆ! ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಪಾದಗಳು ಪೂರ್ಣ ಬೆಳೆಯದ ಹಾಗೆ, ಅರ್ಧಚಂದ್ರಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಈ ಪಾದ ಬಿಗಿಯುವ ಪದ್ಧತಿ ಮೊದಲು ಆಸ್ಥಾನ ನರ್ತಕಿಯರಲ್ಲಿ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ನಂತರ ಮೇಲುವರ್ಗದ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ, ತದನಂತರ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಹಬ್ಬಿತು. ಈ ರೀತಿ ಬಾಗಿದ ಪುಟ್ಟ ಪಾದಗಳ ಒಡತಿಯರಿಗೆ ಉನ್ನತ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನ ಮಾನ ದೊರೆಯುವಂತಾಯಿತು. ಅಂತಹ ಪಾದಗಳನ್ನು 'ಕಮಲ ಪಾದಗಳು' (Lotus Feet) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಕಬ್ಬಿಣ ಕಮಲ ಪಾದ (Iron Lotus Feet), ರಜತ ಕಮಲ ಪಾದ (Silver Lotus Feet), ಸುವರ್ಣ ಕಮಲ ಪಾದ (Golden Lotus Feet) ಎಂಬ ವಿಭಾಗ ಬೇರೆ! ಈ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ ಮಹಿಳೆ ಸೌಂದರ್ಯವತಿ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ವಿಕಲ ಪಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿದೆ.

ಇನ್ನು ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಇಹಪರಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸುಖವಾಗಿರಿಸುವುದೇ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳ ಮೂಲ ಗುರಿ. ಬಸವಣ್ಣನವರು ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಸಾರಿದ್ದು:

ದಯವಿಲ್ಲದ ಧರ್ಮವದಾವುದಯ್ಯಾ
ದಯವೇ ಬೇಕು ಸಕಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲರಲಿ
ದಯವೇ ಧರ್ಮದ ಮೂಲವಯ್ಯಾ ಕೂಡಲ ಸಂಗಮದೇವಾ!

ದೇವರ ಒಲುಮೆ ಬಯಸುವವನು ದಯೆಯುಳ್ಳವನಾಗಿರಬೇಕು. ಧರ್ಮದ ಮೂಲವೇ ದಯೆ. ಇಂಥಹ ದಯಾಮೂಲವಾದ ಧರ್ಮ ನಮಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಯಾವ ಧರ್ಮವೂ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ದೇವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ರಕ್ತಪಾತ ನಡೆಯದ ದೇಶವೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ! ಧರ್ಮಗಳೆಂಬುವು ಜನರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವತೆಯ ಪರಿಮಳ ಬೀರುವ ಸುಮಧುರ ಹೂಗಳಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವು ಇಂದು ಅನ್ಯ ಧರ್ಮೀಯರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಪ್ರಾಣಾಂತಿಕ ಆಯುಧಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ! ವಿಶ್ವಶಾಂತಿಗೆ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕಂಟಕವೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ! ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಗಗನವನ್ನು ಬೇಧಿಸಲು ಶಕ್ತವಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಮಾನವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊಗಲಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆ! ನಂನಮ್ಮ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸದ ಹೊರತು ವಿಶ್ವಶಾಂತಿ ಕೇವಲ ಗಗನಕುಸುಮವೇ ಸರಿ!

ದೇಶಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದು ನಿಸರ್ಗದ ನಿಯಮವಲ್ಲ. ಇತಿಹಾಸದ ವಿವಿಧ ಕಾಲಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಎಳೆದ ಕೃತಕ ಗಡಿರೇಖೆಗಳೇ ದೇಶಗಳು, ಇವು ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಪೂರ್ವದಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಬೀಸುವ ಮಂದ ಮಾರುತಕ್ಕೆ, ಗುಡ್ಡಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಸಮುದ್ರದತ್ತ ಧಾವಿಸುವ ನದಿಗಳಿಗೆ, ಖಂಡ ಖಂಡಾಂತರಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಹಾರುವ ಗಗನಗಾಮಿ ಬಾನಾಡಿಗಳಿಗೆ ಯಾವ ದೇಶದ ಗಡಿಗಳ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಯಾವ ದೇಶದ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್‌ ಅಥವಾ ವೀಸಾ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಯಾವ ದೇಶವೂ ತನ್ನ ಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾರವು. ಪಶುಪಕ್ಷಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಬುದ್ಧಿವಂತನೆನಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯ ಅವುಗಳಂತೆ ವಿಶ್ವಕುಟುಂಬಿಯಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ!

ಟ್ರಿನಿಡಾಡ್‌ ದೇಶದ ನಿವೃತ್ತ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರೊಬ್ಬರು ಬೆಳಗಿನ ಉಪಾಹಾರದ ವೇಳೆ ಪರಿಚಿತರಾದರು. ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ಅವರು ಹೇಗ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿಯೂ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಟ್ರಿನಿಡಾಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಅವರು ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಾತಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಕುರಿತು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದು ನಮಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು. ಸಂಭಾಷಣೆ ಮುಂದುವರಿದು ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ನೇರವಾಗಿ ಅವರ ಮುಂದಿಟ್ಟ ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆ: ''ಜಗತ್ತಿನ ನಾನಾ ದೇಶಗಳಿಂದ ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿಗಳು/ರಾಷ್ಟ್ರಾಧ್ಯಕ್ಷರುಗಳು/ರಾಜಕೀಯ ನೇತಾರರು ಈ ಶೃಂಗ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಾಸೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರೂ ಅಪಸ್ವರ ಎತ್ತುವವರಿಲ್ಲ. ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸದ ಹೊರತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಆಗದ ಹೊರತು ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸುವುದಿಲ್ಲ. ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಒಂದನ್ನೊಂದು ಅವಲಂಬಿಸಿವೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಸಹಮತವನ್ನೇ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಶಾಂತಿಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಇವರು ಯಾವಾವ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು, ಈಗ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿಡುವ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಆಗ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಎದುರಾದ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಸವಾಲುಗಳೇನು ಎಂಬುದರ ಬಗೆಗೆ ಯಾರೂ ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಎಲ್ಲರೂ ವಿಶ್ವಶಾಂತಿ ಆಗಲೇಬೇಕು ಎನ್ನುವವರೇ ಹೊರತು ತಾವು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಶಾಂತಿಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಎದುರಾದ ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳೇನೆಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲವೇಕೆ?'' ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನಿವೃತ್ತ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ತಟ್ಟನೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು: "Swamiji, Power is different from Service. Unless political leaders in power have a service motive, peace cannot be achieved!”

''ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಸೇವೆ ಎರಡೂ ಭಿನ್ನ. ಅಧಿಕಾರ ಉಳ್ಳ ರಾಜಕೀಯ ನೇತಾರರಲ್ಲಿ ಸೇವಾಮನೋಭಾವ ಇಲ್ಲ. ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವ ಇರುವವರಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಸೇವೆ ಎರಡೂ ಒಂದೆಡೆ ಸಮ್ಮಿಳಿತಗೊಳ್ಳದ ಹೊರತು ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,'' ಎಂಬ ಆ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳ ಮಾತು ಶೃಂಗಸಭೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಶಾಂತಿಗೆ ಕರೆನೀಡುವ ಘೋಷಣಾ ಫಲಕದ ಮೇಲೆ ಸಹಿ ಮಾಡುವಾಗ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುರಣನಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು!

ಮುಂದಿನ ಲೇಖನ

Vijay Karnataka News App: ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ನಡೆಯುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನುಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಾ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಆ್ಯಪ್‌ಡೌನ್‌ಲೋಡ್‌ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ರಿಪೋರ್ಟ್‌ ಕಳಿಸಿ
ಲೇಟೆಸ್ಟ್‌ ನ್ಯೂಸ್‌ ಅಪ್‌ಡೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಿರಿ, Vijay Karnataka ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ಪೇಜ್‌ ಲೈಕ್‌ ಮಾಡಿರಿ