ಆ್ಯಪ್ನಗರ

ನಾವು ಕ್ಷಾತ್ರದ ಪೂಜಕರು, ಢೋಂಗಿ ಅಹಿಂಸಾವಾದಿಗಳಲ್ಲ

ಕ್ಷಾತ್ರವು ಮನುಕುಲದಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಧರ್ಮ ಸುಖಶಾಂತಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿವೆ

Vijaya Karnataka Web 21 Feb 2019, 5:00 am
ಡಾ.ವಿ.ಬಿ.ಆರತೀ
Vijaya Karnataka Web kshatra


ಕ್ಷೇತ್ರರಕ್ಷ ಣಾತ್‌ ಕ್ಷತ್ರಿಯಃ- ದೇಶದ ಸೀಮೆಯನ್ನೂ, ಶಾಂತಿ- ಸಮರಸತೆಗಳನ್ನೂ ಕಾಪಾಡುವುದೇ 'ಕ್ಷಾತ್ರ'. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಾತ್ರವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಹಸ ಪ್ರವೃತ್ತಿ/ ಆಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ‌ವಷ್ಟೇ ಆಗಿರದೆ ಒಂದು ಧರ್ಮವಾಗಿ, ಆತ್ಮೋನ್ನತಿಯ ಸೋಪಾನವಾಗಿ ಹೃನ್ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆಯನ್ನೇ ಪಡೆದಿದೆ.

ಆತ್ಮರಕ್ಷ ಣೆಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದೂ ಕ್ಷಾತ್ರವೇ. ರಕ್ಷ ಣೆ ಕೋರಿದವರ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗುವುದು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಕ್ಷಾತ್ರ. ದೇಶ- ಧರ್ಮ- ನ್ಯಾಯವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಅಪಾಯವುಂಟಾದಾಗ ಕರೆಯದಿದ್ದರೂ ರಕ್ಷ ಣೆಗೆ ನುಗ್ಗುವುದು ಉನ್ನತತರ ಕ್ಷಾತ್ರ. ತನಗೆ ಅಪಾಯವುಂಟಾದರೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ತ್ಯಾಗ- ಪರಾಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮೆರೆಯುವುದು ಉನ್ನತತಮ ಕ್ಷಾತ್ರ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೇ ನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಕುತ್ತು ಒದಗಿದರೂ, ದುಷ್ಟದಮನಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಧಾವಿಸುವುದು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಕ್ಷಾತ್ರ. ಇಂತಹ ಕ್ಷಾತ್ರವು ಮನುಕುಲದಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಧರ್ಮ ಸುಖಶಾಂತಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿವೆ.

ಕ್ಷಾತ್ರವು ಕೇವಲ ಹುಟ್ಟಿನ ಗುರುತಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಪ್ರವೃತ್ತಿ, ಜೀವನಾದರ್ಶ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ಸ್ವಭಾವಸಿದ್ಧ. ಉತ್ತಮ ಸಂಸ್ಕಾರ- ತರಬೇತಿಗಳಿಂದ ಕ್ಷಾತ್ರಭಾವವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲೂ ಜಾಗ್ರತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ದೇಶಕ್ಕೆ ಅಪಾಯವೊದಗಿದಾಗ ಜನರು 'ನಾನು, ನನ್ನ ಸುಖ' ಎಂದು ಕೂರದೆ, ತ್ಯಾಗಪರಾಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮೆರೆಸಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸದಾಕಾಲವೂ ಕ್ಷಾತ್ರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದೇವತಾಪ್ರತೀಕದಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತ ಬರಲಾಗಿದೆ.

ಕ್ಷಾತ್ರಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಅದರ ಆರಾಧನೆ ವೈದಿಕ, ಆಗಮ, ಜಾನಪದ, ತಂತ್ರ ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಣಬರುತ್ತವೆ. 'ರಾಷ್ಟ್ರೇಜಾಗೃಯಾಮ', 'ಪ್ರಾಧುರ್ಭೂತೋಸ್ಮಿರಾಷ್ಟ್ರೇಸ್ಮಿನ್‌ ಕೀರ್ತಿವೃದ್ಧಿಂ ದದಾತುಮೇ'- ಮುಂತಾದ ವೇದೋಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ 'ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುವ' ಭಾವ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆಗಮೋಕ್ತ ದೇವತಾಮೂರ್ತಿಗಳೂ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುತ್ತಾರೆ. ವಿಷ್ಣುವು ಶಂಖ- ಚಕ್ರ- ಗದೆಗಳನ್ನೂ, ಶಿವನು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನೂ, ಗಣೇಶನು ಅಂಕುಶವನ್ನೂ, ಕಾರ್ತಿಕೇಯನು ಶೂಲವನ್ನೂ, ದುರ್ಗೆಯು ಬಗೆಬಗೆಯ ಪ್ರಹರಣಗಳನ್ನೂ ಧರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಪಾಪ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯಗಳಿಗೆ ಈ ಆಯುಧಗಳು ಭಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದರೆ, ಸಜ್ಜನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಧೈರ್ಯ- ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ! ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಚರಿತೆಯಲ್ಲೂ ದುಷ್ಟಶಿಕ್ಷ ಣ- ಶಿಷ್ಟರಕ್ಷ ಣೆಯ ಕಥೆಗಳಿವೆ.

ಜಾನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಂತೂ ಕ್ಷಾತ್ರದ ಆರಾಧನೆ ತೀವ್ರವೇ ಆಗಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಕಾಯುವ 'ಎಲ್ಲಮ್ಮ' ಗ್ರಾಮದೇವತೆಯಾಗಿ ಹಲವು ನಾಮರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಊರೂರಲ್ಲೂ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಸೆಟೆದು ಕುಳಿತ ಅವಳ ಭಂಗಿ, ಎಚ್ಚರವನ್ನು ತೋರುವ ಅಗಲವಾದ ಕೆಂಗಣ್ಣುಗಳು, ಶತ್ರುವನ್ನು ನುಂಗಲು ಚಾಚಿರುವ ಕೆನ್ನಾಲಗೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಝಳುಪಿಸುವ ಆಯುಧಗಳು ಅವಳ ವೀರಾವೇಶವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಗಡಿಯಲ್ಲೋ, ಬಯಲಲ್ಲೋ, ಮರದಡಿಯಲ್ಲೋ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೋ ಕುಳಿತ, ಊರ ಕಾಯುವ ಮುನೇಶ್ವರನ ಭಂಗಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಆಯುಧ, ದೊಡ್ಡ ಮೀಸೆ, ಅವನ ಕ್ಷಾತ್ರತೇಜದ ಚಿಹ್ನೆಗಳು. ಪಶ್ಚಿಮಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲಕನಾದ ಭೈರವನು ಗೋಪುರದಲ್ಲೋ, ಕೋಟೆ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೋ ಕುಳಿತು ಗಡಿಯತ್ತ ನೆಟ್ಟನೋಟವನ್ನು ಬೀರುತ್ತಾನೆ. ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಸಪ್ತಮಾತೃಕೆಯರ, ಭೂತ- ದೈವಗಳ ಸನ್ನಿಧಿ, ಚಂಡಿ ಸಾಕುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಈ ದೈವಗಳ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಜನರು ಕಳ್ಳತನ- ಸುಳ್ಳು- ಕೊಲೆ- ಸುಲಿಗೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೆದರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕ್ಷಾತ್ರಮೂರ್ತಿಗಳ ನಾಮರೂಪಗಳು ದುಷ್ಟಶಿಕ್ಷ ಣ- ಶಿಷ್ಟರಕ್ಷ ಣೆಯ ಜಾಗ್ರತ ಭಾವವನ್ನು ಪ್ರತೀಕಿಸುತ್ತವೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ಕೇವಲ 'ಭಾವುಕತೆ'ಯ ಆಚಾರಗಳಲ್ಲ. ಕ್ಷಾತ್ರವನ್ನು ಸದಾ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು, ಪೋಷಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರ ಸಂಕೇತಗಳು. ಜನರಲ್ಲಿನ ಸಾಮೂಹಿಕ ಕ್ಷಾತ್ರಭಾವವನ್ನು ಜಾಗ್ರತವಾಗಿರಿಸುವಂತಹ ಜಾನಪದೀಯ ವಿಧಾನಗಳು. ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯರಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು ನಿಜ, ಆದರೆ ಆಪತ್ತು ಒದಗಿದಾಗ, ಸೀಮೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಶತ್ರುಗಳು ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸಜ್ಜನರ ಹೆಣಗಳು ಉರುಳುತ್ತಿರುವಾಗ, 'ಶಾಂತಿಪಾಠ'ಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ! ಶಾಂತವಿಷ್ಣುವು ರಕ್ಕಸನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು 'ನರಹರಿ'ಯಾಗುತ್ತಾನೆ, ಧ್ಯಾನಿ ಶಿವನು ವೀರಭದ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಸೌಮ್ಯಗೌರಿಯು ದುರ್ಗೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಕಗ್ಗದ ಕವಿಯು ಒಕ್ಕಣಿಸುವಂತೆ- ''ಶ್ಯಾಮಸುಂದರನವನೆ ಚಕ್ರಿ ನರಹರಿಯಂತೆ, ಸೋಮಶೇಖರ ಶಿವನೆ ರುದ್ರಭೈರವನು, ಹೈಮವತಿ ಶಿವೆ ತಾನೆ ಕಾಳಿ ಚಂಡಿಕೆಯಂತೆ...'' ನಮ್ಮ ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ವೀರಭಾವವನ್ನು ಸದಾ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸಿವೆ. ಮಹೋನ್ನತ ತ್ಯಾಗಪರಾಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮೆರೆದ ನರನಾರಿಯರನ್ನೂ 'ಶಿವಾಂಶ'ವೆಂದೂ 'ದುರ್ಗಾವತಾರ'ವೆಂದೂ ಆರಾಧಿಸುವ ನಾಡು ನಮ್ಮದು. ಜನರ ಸಾಮೂಹಿಕ ಕ್ಷಾತ್ರಭಾವದ ಪ್ರತಿರೂಪವೇ ಗ್ರಾಮದೇವತೆಯ ಚೈತನ್ಯ. ಕುಲ- ವೃತ್ತಿ- ಲಿಂಗಗಳದಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಗ್ರಾಮದೇವತೆಗೆ ತಲೆಬಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರವರ ಸಂಪಾದನೆಯ ದವಸ-ಧಾನ್ಯ- ಹಣ್ಣುಕಾಯಿ- ಕಾಣ್ಕೆಗಳ ಮಡಲಕ್ಕಿ ತುಂಬಿ, ಜಾತ್ರೆ- ಉತ್ಸವ- ತೇರು- ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ- ಅನ್ನಸಂತರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಮೆರೆಸುತ್ತಾರೆ, ಇತಿಹಾಸದ ಶೂರ ನರನಾರಿಯರನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂತಹ ವೀರಗಲ್ಲು, ವೀರಗಂಬ, ಶಾಸನಗಳು, ಮೂರ್ತಿಗಳು, ಸಮಾರಾಧನೆ, ವೀರಗೋಷ್ಠಿಗಳು..ಊರೂರಲ್ಲೂ ಕಾಣಬರುತ್ತವೆ. ಊರಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಕುಸ್ತಿ, ಸೇನಾಪ್ರದರ್ಶನ, ಜಲ್ಲಿಕಟ್ಟು- ಕಂಬಲ ಮುಂತಾದ ಸಾಹಸಕ್ರೀಡೆಗಳು, ಬೇಟೆ, ಕೊಂಡ ಹಾಯುವುದು, ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಕ್ಷಾತ್ರವನ್ನು ಉದ್ದೀಪನಗೊಳಿಸುವಂತಹ ಆಚಾರಗಳು. ಅಸಂಖ್ಯ ಪ್ರಕಾರಗಳ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಮತ್ತು ಜಾನಪದೀಯ ಕಾವ್ಯ- ನಾಟಕ- ಗೀತ- ನೃತ್ಯ- ಚಿತ್ರ- ಶಿಲ್ಪಕಲಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲೂ ವೀರ ನರನಾರಿಯರ ಸಾಹಸ ಚರಿತ್ರೆಗಳು ಮೈದಾಳಿವೆ. ವೀರ ನರನಾರಿಯರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗಿಡುವ ಪರಂಪರೆ ಇಂದಿಗೂ ಇದೆ! ಊರಿಗೆ ಶತ್ರುಕಾಟ, ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗ, ಬರಗಾಲ ಮುಂತಾದ ಆಪತ್ತುಗಳು ಒದಗಿದಾಗ, ಕುಲ- ಮತ- ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಗ್ರಾಮದೇವತೆಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೋ ಅಶ್ವತ್ಥವೃಕ್ಷ ದಡಿಯಲ್ಲೋ ಪಂಚಾಯತಿ ಮಾಡಿ, ಕೂಡಿ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಯೋಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶೂರರ ತಂಡ ಕಟ್ಟಿ ದೇಶರಕ್ಷ ಣೆಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.

ಪುರಾಣ- ರಾಮಾಯಣ- ಮಹಾಭಾರತ- ಜಾನಪದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲೂ ಕ್ಷಾತ್ರಪ್ರಸಂಗಗಳು ಅಸಂಖ್ಯ! ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಮಹರ್ಷಿಯ ಸಿದ್ಧಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ತಾಟಕಾದಿ ರಕ್ಕಸರ ದಂಡು ವಿಘ್ನವೊಡ್ಡಿದಾಗ, ಹದಿಹರೆಯದ ರಾಮಲಕ್ಷ ್ಮಣರು ಅವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಮುನಿಜನರಿಗೆ ರಕ್ಷ ಣೆಯೀಯುತ್ತಾರೆ. ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಆಯುಧಗಳ ಹೊರೆಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವಾಗ ಸೀತೆ, ''ವನವಾಸದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಯುಧಗಳೇಕೆ ಬೇಕು?'' ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ''ಯಾರಿಗಾದರೂ ಆಪತ್ತು ಬಂದರೆ ಕಾಪಾಡಲು ಸಿದ್ಧನಿರಬೇಕಾದದ್ದು ಕ್ಷ ತ್ರಿಯನಾದ ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ,'' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ! ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ 'ಶತ್ರುಪಡೆಯಲ್ಲಿರುವವರು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು' ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಜುನನು ಭಾವುಕನಾಗಿ ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಗುಡುಗುತ್ತಾನೆ- ''ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಂಟಕರಾದ ದುರ್ಜನರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವಾಗ ಇವರು ನನ್ನವರು, ಬೇರೆಯವರು ಎನ್ನುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಸಲ್ಲದು. ಹೇಡಿತನವನ್ನು ಬಿಡು, ಹೂಡು ಬಾಣ, ರಕ್ಷಿಸು ಧರ್ಮವನ್ನು...ಹತೋವಾ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯಸಿ ಸ್ವರ್ಗಂ ಜಿತ್ವಾವಾ ಭೋಕ್ಷ ್ಯಸೇ ಮಹೀಂ,'' ಎಂದು! ತ್ಯಾಗ- ಪರಾಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಬದುಕಿ, ಫಲತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತನಾಗುವ ಮಹೋನ್ನತ ಜೀವನಾದರ್ಶವನ್ನು ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಬೋಧಿಸಿದೆ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಶಾಂತಿಯೇ. ನಿಜ. ಆದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಾಚಾರಿಗಳೂ ದುಷ್ಟರೂ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ತನಕ, ದೇಶದ ಶತ್ರುಗಳ ಪರವಾಗಿ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳು ತಂತ್ರ ಹೂಡುತ್ತಿರುವ ತನಕ, ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಗಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಿಂಸೆಯೆಸಗದಿರುವುದು ಮಹಾಧರ್ಮವಾದರೆ ದೇಶ ಧರ್ಮಗಳ ರಕ್ಷ ಣೆಗಾಗಿ ಧರ್ಮಹಿಂಸೆಗೆ (ಶತ್ರುನಾಶಕ್ಕೆ) ತೊಡಗುವುದೂ ಮಹಾಧರ್ಮವೇ. ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಬೇಕು, ಆದರೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕು.

ದೇಶವಿರೋಧಿ ಶಕ್ತಿಗಳೀವ ಎಂಜಲು ಕಾಸಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಢೋಂಗಿ ಅಹಿಂಸಾವಾದವೊಂದನ್ನು ಹರಡಿದ್ದಾರೆ. 'ಅಹಿಂಸಾ ಪರಮೋಧರ್ಮಃ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, 'ಧರ್ಮಹಿಂಸಾ ತಥೈವಚ' ಎನ್ನುವ ಮುಂದಿನ ವಾಕ್ಯಾರ್ಧವನ್ನು ಹೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ! ನಮ್ಮ ದೈಹಿಕ- ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ಬಲವನ್ನೂ ಒಗ್ಗಟ್ಟನ್ನೂ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವಂತಹ ಇಂತಹ ಢೋಂಗಿ ಅಹಿಂಸಾವಾದ ಸರ್ವಥಾ ತ್ಯಾಜ್ಯ. ನಮ್ಮ ದೇಶ ಜನರ ಸಾಮೂಹಿಕ ಕ್ಷಾತ್ರಭಾವವನ್ನು ತುಳಿಯಲೆಂದೇ ಇಂತಹ ವೈಚಾರಿಕ ವಿಕಾರಗಳನ್ನು ಅಂದು ಬ್ರಿಟಿಷರು ಬಿತ್ತಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರವೂ ಇದೇ ವೈಚಾರಿಕ ಪಾರತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವ ವಾಮಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಬೆಳೆಯಗೊಟ್ಟಿರುವುದು ಮೂರ್ಖತನ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಹೊರಗಿನ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಬೇಕಾದಷ್ಟು 'ಸೇವಕರು' ಒದಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಢೋಂಗಿ ಅಹಿಂಸಾವಾದಗಳನ್ನು ಭಾರತೀಯರಿಗಾಗಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಶತಮಾನಗಳ ವಿದೇಶೀಯ ಆಕ್ರಮಣ- ಹತ್ಯೆ- ಅತ್ಯಾಚಾರ- ಲೂಟಿ- ಮತಾಂತರಗಳಿಂದ ನೊಂದ- ಬೆಂದ ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯ ಮತಗಳವರಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಬೋಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ! ವಿಪರ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ ಯಾವ ದೇಶಗಳೂ, ಮತಗಳೂ, ದೇಶವಿಭಜಕ ಶಕ್ತಿಗಳೂ ಸ್ವತಃ ಸಹಸ್ರಮಾನಗಳಿಂದಲೂ ಕೊಲೆ ಲೂಟಿ ಮತಾಂತರಗಳ ಪಾಪದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿವೆಯೋ, ಅಂತಹವರಿಗೆ ಈ ಶಾಂತಿಪಾಠಗಳು ಸಲ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ! ಉದ್ದೇಶ ಸ್ವಯಂಸ್ಪಷ್ಟ- ಭಾರತೀಯ ಹೃದಯವನ್ನು ಕ್ಷಾತ್ರಹೀನಗೊಳಿಸುವುದು! ಈ ವಿಕೃತ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಕ್ಷಾತ್ರಧರ್ಮದ ಮೂಲೋದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಅಂದಗೆಡಿಸಿ, ಶತ್ರುವನ್ನು ಮಿತ್ರನೆಂದೂ ಮಿತ್ರನನ್ನು ಶತ್ರುವೆಂದೂ ಭ್ರಾಂತಿಯುಂಟುಮಾಡಿವೆ. ದೇಶದ ಒಳ-ಹೊರಗಿನ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಇಂತಹ ಢೋಂಗಿ ಅಹಿಂಸಾವಾದವು ಮಹಾಪಾಪವೇ ಸರಿ. ಆಧುನಿಕ ಭಾರತೀಯನು ಮರೆತುಹೋದ ಕ್ಷಾತ್ರಭಾವವನ್ನು ಮರಳಿ ತಾಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಸ್ರೇಲ್‌ನಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಯೋಧರಲ್ಲವಲ್ಲ! ಕ್ಷಾತ್ರಭಾವವನ್ನು ತೋರುವುದು ಹೇಗೆ?! ಕ್ಷಾತ್ರವು ಕೇವಲ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕಟವಾಗುವಂತಹದ್ದಲ್ಲ. ಜೀವನದ ನಾನಾ ರಂಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಕಟವಾಗಬೇಕು. ಸ್ವದೇಶೀಯ ಉದ್ಯಮ- ಕಲೆ- ಕಸುಬು- ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸುತ್ತ, ದೇಶವನ್ನು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಲೂಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿದೇಶೀಯ ವ್ಯಾಪಾರೀ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುವುದೂ ಕ್ಷಾತ್ರ. ಸಂಸ್ಕೃತ- ಕನ್ನಡ ಮುಂತಾದ ದೇಶಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಕುತ್ತು ತಂದಿರುವ ಆಂಗ್ಲಭಾಷೆಗೆ ಗೆರೆ ಹಾಕಿ, ಅದನ್ನು ವ್ಯವಹಾರದ ಮಿತಿಗಳಲ್ಲಿಟ್ಟು ಪಳಗಿಸುವುದೂ ಕ್ಷಾತ್ರ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಪಠ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುವ ಇತಿಹಾಸದ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನೂ, ಸಮಾಜದ ವಿಕೃತಚಿತ್ರಣವನ್ನೂ ಕಿತ್ತೊಗೆದು, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮಹಾಮೇಧಾವಿಗಳ, ಧೀರರ, ಅರಸರ, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ, ಯೋಗಿಗಳ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಲಾರಂಭಿಸುವುದೂ ಕ್ಷಾತ್ರ. ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲೂ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲೂ ನುಸುಳಿ, ನಮ್ಮ ಆಚಾರವಿಚಾರಗಳ ದೋಷದರ್ಶನವನ್ನೇ ಮಾಡಿಸುತ್ತ, ನಮ್ಮನ್ನು ಜಾತಿ- ಮತ- ಲಿಂಗ- ಭಾಷೆ- ಪ್ರಾಂತಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಜಿಸಿಡುತ್ತ, ನಮ್ಮನ್ನು ದೇಶವಿರೋಧಿ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತಿರುವ ವಾಮಚಿಂತನೆಗಳ ರಕ್ಕಸಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇತರರನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸುವುದೂ ಕ್ಷಾತ್ರ. ನಮಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ತೆತ್ತು ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಗಡಿಯ ರಕ್ಷ ಕರಿಗೂ, ನಾಡೊಳಗಿನ ಆರಕ್ಷ ಕರಿಗೂ, ನೈತಿಕ ಬೆಂಬಲವನ್ನೀಯುವುದೂ ಕ್ಷಾತ್ರ. ಶೋಕಿಗಾಗಿ ಪರಿಸರ- ನೀರು- ಗಾಳಿ- ಆಹಾರ- ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡವುತ್ತಿರುವ ಮತಿಹೀನ 'ನಾಗರೀಕ'(?)ರನ್ನೂ ದಾರಿಗೆ ತರುವುದೂ ಕ್ಷಾತ್ರ. ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ- ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೂ ಮನಮನದಲ್ಲೂ ಅಚ್ಚೊತ್ತುವುದೂ ಕ್ಷಾತ್ರ. ನಮ್ಮ ಪಾರಂಪರಿಕ ದೈವಶ್ರದ್ಧೆ- ಗುರು- ಆಚಾರ- ವಿಚಾರ- ವೇಷ- ಭೂಷ- ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಿ, ಮತಾಂತರಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಕೃತವಿಧರ್ಮೀಯ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ದಮನಗೊಳಿಸುವುದೂ ಕ್ಷಾತ್ರವೇ. ಗಡಿಯನ್ನು ಕಾಯುತ್ತ ಹುತಾತ್ಮರಾದ ಯೋಧರಿಗಾಗಿ ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರನ್ನೂ ಸುರಿಸದ ಹೃದಯಶೂನ್ಯರು ಸೈನಿಕರ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲು ತೂರಿ ಸಾಯಿಸುವ ದುರುಳರನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಇಂತಹವರನ್ನು ಮೊದಲು ಮಟ್ಟಹಾಕಬೇಕಾದದ್ದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆದ್ಯ ಕ್ಷಾತ್ರಧರ್ಮ. ಕ್ಷಾತ್ರವನ್ನೇ 'ಹಿಂಸಾಚಾರ' ಎಂದು ಚಿತ್ರಿಸುವ ಮತಿಗೇಡಿಗಳನ್ನು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸುವುದು ಕ್ಷಾತ್ರ. ಕ್ಷಾತ್ರವು ಹಿಂಸಾಚಾರವಲ್ಲ, ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ದಮನಗೊಳಿಸುವ 'ಪರಾಕ್ರಮ' ಎನ್ನುವ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಮನಮನದಲ್ಲೂ ಮೂಡಿಸುವುದೂ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ಕ್ಷಾತ್ರಧರ್ಮ. ಭಾರತೀಯನು ತನ್ನ ತಮಸ್ಸನ್ನು ಕೊಡವಿಕೊಂಡು, ದೇಶಧರ್ಮಗಳಿಗಾಗಿ ಕ್ಷಾತ್ರವನ್ನು ಮೆರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪಾಲಿನ ತಕ್ಷ ಣದ ಕ್ಷಾತ್ರಧರ್ಮ.

ಮುಂದಿನ ಲೇಖನ

Vijay Karnataka News App: ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ನಡೆಯುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನುಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಾ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಆ್ಯಪ್‌ಡೌನ್‌ಲೋಡ್‌ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ರಿಪೋರ್ಟ್‌ ಕಳಿಸಿ
ಲೇಟೆಸ್ಟ್‌ ನ್ಯೂಸ್‌ ಅಪ್‌ಡೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಿರಿ, Vijay Karnataka ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ಪೇಜ್‌ ಲೈಕ್‌ ಮಾಡಿರಿ