ಆ್ಯಪ್ನಗರ

ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯ ರಚನೆಯಾದರೆ ತಪ್ಪೀತೆ ತಾರತಮ್ಯ?

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಕೂಗು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಕೂಗು ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ರೂಪ ತಾಳುವಂತಹ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬಾರದು.

Vijaya Karnataka Web 20 Jul 2018, 11:31 am
- ಬರಗೂರು ರಾಮಚಂದ್ರಪ್ಪ
Vijaya Karnataka Web state


ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಕೂಗು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಕೂಗು ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ರೂಪ ತಾಳುವಂತಹ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬಾರದು. ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಆರಂಭವಾಗುವ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಜನರನ್ನು ತಟ್ಟಿದರೆ ಅಥವಾ ಪ್ರಚೋದಿಸಿದರೆ ದೊಡ್ಡರೂಪ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಾಕ್ಷಿಯೆಂದರೆ ತೆಲಂಗಾಣ. ಅಖಂಡ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ವಿಭಜನೆಗೊಳ್ಳುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರ ರಾವ್‌ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದ ಸಂಘಟನೆ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿತ್ತಾದರೂ ಅದೇ ಆದಿ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಿಂದಲೇ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ರೈತ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ತೆಲಂಗಾಣ ರಾಜ್ಯದ ಬೀಜರೂಪಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ರೈತ ಚಳವಳಿಯು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಜಾಮರ ಆಡಳಿತವನ್ನೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಕೇಂದ್ರದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ ಆಡಳಿತವನ್ನೂ ಪ್ರತಿರೋಧಿಸಿತು. ಎಡಪಂಥೀಯರ ಚಳವಳಿಯೂ ಆಯಿತು. ಆನಂತರ ಶಸ್ತ್ರ ಸಹಿತ ಹೋರಾಟದ ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ತೀವ್ರಗಾಮಿಗಳು ಚಳವಳಿಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಆಶಯವನ್ನು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಒಳಗೇ ಹುದುಗಿದ್ದ ಆಶಯವನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ತರಲು ಚಂದ್ರಶೇಖರ ರಾವ್‌ ನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರವಾದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ಗೆ ಸೇರುವುದಾಗಿ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿಯವರಿಗೆ ಆಶ್ವಾಸನೆಯಿತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯವಾದ ಮೇಲೆ 'ಕೈ' ಪಕ್ಷಕ್ಕೇ ಕೈ ಕೊಟ್ಟರು. ಶಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿದು ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ 'ಖಲಿಸ್ತಾನ್‌' ಚಳವಳಿಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ನೆನೆಯಬಹುದು. ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಆರಂಭವಾದ ಅದು ರಾಜ್ಯವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸ್ವಪ್ನವನ್ನೂ ಕಂಡಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ ಬೆಳೆಸಿದ ಬಿಂದ್ರನ್‌ವಾಲೆಯ ಕೈಗೆ ಬಂದೂಕು ಬಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ಗೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಮಿಲಿಟರಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ನಂತರ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯ ಅಂಗರಕ್ಷಕರೇ ಅವರನ್ನು ಕೊಂದು ಹಾಕಿದರು. ಇಂದಿರಾ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ಉದ್ರೇಕಕಾರಿ ನಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಸಿಖ್ಖರ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸಿತು. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಡಾರ್ಜಲಿಂಗ್‌ ಪ್ರದೇಶವು ಘೂರ್ಖಾಲ್ಯಾಂಡ್‌ ಎಂಬ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯವಾಗಬೇಕೆಂದು ಘೀಸಿಂಗ್‌ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಆಂದೋಲನ ನಡೆದಿತ್ತು. ಕಡೆಗದು ಸ್ವಾಯತ್ತ ಮಂಡಳಿಯೇ ಮುಂತಾದ ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಸಾಂತ್ವನಗೊಂಡಿತ್ತು.

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕೊಡಗು, ಕರಾವಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂದಿತ್ತು. ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕವು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯವಾಗಬೇಕೆಂಬ ದನಿಯು ನಡುನಡುವೆ ಬಿಡುವು ಪಡೆದು ಪುಟಿಯುತ್ತಿದೆ. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಇಂತಹ ದನಿ ಎತ್ತುವವರು ಬಹುಪಾಲು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು. ಅದರಲ್ಲೂ ತಮಗೆ ಸಚಿವ ಸ್ಥಾನ, ಮಂಡಳಿ ಮಾನಗಳು ಲಭ್ಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ 'ಸಮಯ ಶೂರತ್ವ'ದಿಂದ ದನಿಯೆತ್ತುತ್ತಾರೆ. ಈ ದನಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ ಕಡಿಮೆ. ಈ ಸಾರಿ ಕೆಲ ಸಚಿವ ಸ್ಥಾನ ವಂಚಿತರು ಮತ್ತು ಬಜೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಸಮತೋಲನವಿದೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದವರಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂದಿದೆ. ಇದಿಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅಧಿಕಾರ ರಾಜಕೀಯದ ಮಧ್ಯೆ ಬಿಡುವು ಪಡೆದವರ ಪಟ್ಟು ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಹಿರಿಯರಾದ ಪಾಟೀಲ್‌ ಪುಟ್ಟಪ್ಪನವರು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಪಾಟೀಲ್‌ ಪುಟ್ಟಪ್ಪನವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿಯೂ ಅಖಂಡ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಮಾತು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಏಕೀಕೃತ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬದ್ಧತೆ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತ. ಅಂಥವರೇ ಈಗ 'ತಾರತಮ್ಯ ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಕೂಗಿಗೆ ಈ ಭಾಗದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ದನಿಗೂಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ. (15-7-2018) ಪಾಟೀಲ್‌ ಪುಟ್ಟಪ್ಪನವರು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯ ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಖಡಾ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಾರತಮ್ಯ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಅಂಥ ದಿನ ಬಂದೀತೆಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದರರ್ಥ ಆಗುತ್ತಿರುವ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕು, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಕೂಗನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕೆಂಬುದಾಗಿದೆ. ಈ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಆಡಳಿತಗಾರರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇವತ್ತಿನ ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆಯು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ನೇತಾರರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಬಂದಿದೆ. ಜನ ಸಮದಾಯದಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಜನರಿಗೆ ಅದು ಬೇಕೊ ಬೇಡವೊ ಸದ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ್ವಕೇಂದ್ರಿತ ಸಮಯ ಶೂರತ್ವದ ಕೂಗುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿವೇಕ ಜನರಿಗಿದೆ. ಸ್ವಕೇಂದ್ರಿತವಾಗದೆ ಸಾಮುದಾಯಿಕ ದನಿಯಾದಾಗ ಅದು ಸರಿಯೆನ್ನಿಸಿದರೆ ಚಳವಳಿ ಹೂಡುವ ವಿವೇಕವೂ ಜನರಿಗಿದೆ. ಹಾಗೆಂದು ಸಾಮುದಾಯಿಕ ದನಿಯಾಗುವವರೆಗೂ ಆಡಳಿತಗಾರರು ಮತ್ತು ಏಕೀಕೃತ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಂರಕ್ಷಕರು ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೇ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಏಕೀಕರಣವಾದಾಗಿನಿಂದ ಇಲ್ಲೀವರೆಗೆ ರಾಜ್ಯದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ ಬಜೆಟ್‌ ಅನುದಾನ ಮತ್ತು ಆಗಿರುವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ತಾರತಮ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು. ಜತೆಗೆ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸುಧಾರಣೆಗಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಕಂದಾಯ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಉಪ ಸಚಿವಾಲಯಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಆಡಳಿತದ ವಿಕೇಂದ್ರೀಕರಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅನುಷ್ಠಾನವನ್ನು ಸಚಿವರ ಉಪಸಮಿತಿಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿಗೆ ವಹಿಸಬೇಕು. ಜನರಲ್ಲಿ ಪರಕೀಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯ ಕೊಂಡಿ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಪರಕೀಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಆಳ ಎಷ್ಟೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಡಾ. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್‌ ಅವರು 1931ರ ಆಗಸ್ಟ್‌ 14ರಂದು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೆನೆಯಬಹುದು. ಅವರು ಕೇಳಿದರು. ''ನನಗೊಂದು ತಾಯಿನಾಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ನಾನು ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ಈ ನಾಡನ್ನು, ಈ ಧರ್ಮವನ್ನು ನನ್ನ ನಾಡೆಂದು, ನನ್ನ ಧರ್ಮವೆಂದು ಹೇಗೆ ಕರೆಯಲಿ? ಹೇಗೆ ಭಾವಿಸಲಿ? ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ದೇಶದ್ರೋಹಿಯೆಂದು ಕರೆಯುವುದಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ವಿಷಾದವಿಲ್ಲ''. ಡಾ. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್‌ ಅವರ ಈ ಮಾತನ್ನು ರಾಜ್ಯದೊಳಗಿನ ಜನರ ಪರಕೀಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದಾಗ ಆತಂಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೀಕರಣಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಹೊರರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಧಾನ ಪ್ರದೇಶದ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಪರಕೀಯತೆಯ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಏಕೀಕರಣವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆಯೂ ಅದೇ ಪರಕೀಯತೆಯ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಾಗಬಾರದು. ಹಾಗೆಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕರಾಜ್ಯದ ಕೂಗು ಎಬ್ಬಿಸುವ ನೇತಾರರು ನಿಜದ ಪರಕೀಯತೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳಲಾಗದು. ಅವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರದು ಅಧಿಕಾರ ಕೇಂದ್ರಿತ ಆಲೋಚನೆಯ ದನಿ. ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಅಂಥವರು ಆತ್ಮವಂಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಹಾಗೆಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ತಾರತಮ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಹೇಳುವ ಎಲ್ಲ ನೇತಾರರೂ ಅಧಿಕಾರದ ನೆಪಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಕೆಲವರಿಗಾದರೂ ತಾರತಮ್ಯದ ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳು ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಾಕ್ಷಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಅಂದಿನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ ಸರಕಾರವು ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಸೂಚನೆ ಮೇರೆಗೆ, ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಸಮಿತಿಯೊಂದನ್ನು ರಚಿಸಿತು. ನನ್ನನ್ನೂ ಆ ಸಮಿತಿಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಮಿತಿಯು ಹಳೆಯ ಮೈಸೂರಿನವರಿಂದಲೇ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಿತ್ತು. ಇದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅನ್ಯಾಯ ಎಂದು ನಾನು ವಿರೋಧಿಸಿ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದವರನ್ನು ನೇಮಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದೆ. ಅಂದಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸಚಿವರು ಹೊಸದಾಗಿ ಯಾರನ್ನೂ ನೇಮಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಸಮಿತಿಯಲ್ಲೇ ತಾರತಮ್ಯ ಇರುವಾಗ ಬೇರೆ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲೂ ಇದ್ದೀತಲ್ಲವೆ? ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಅಸಮತೋಲನ ತಪ್ಪಲ್ಲವೆ? ಹೌದು, ತಪ್ಪು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯವೊಂದೇ ಪರಿಹಾರವೆಂದು ತಿಳಿಯುವುದೂ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ತಾರತಮ್ಯ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಹೋರಾಟ ಕಟ್ಟೋಣ. ಏಕೀಕರಣದ ಆದರ್ಶವನ್ನು ಉಳಿಸೋಣ. ಏಕೀಕರಣವು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆದದ್ದಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಏಕೀಕರಣವೆನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಭೂಗೋಳದ ಏಕತೆಯಲ್ಲ; ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಅಸ್ಮಿತೆ.

20-7-1890ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಧಾರವಾಡದ ಕರ್ನಾಟಕ ವಿದ್ಯಾವರ್ಧಕ ಸಂಘವು ಏಕೀಕರಣದ ಪರವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದು ಚಾರಿತ್ರಿಕವೆನ್ನಬೇಕು. ಆನಂತರ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಒತ್ತಾಸೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿತು. 1916ರಲ್ಲೇ ಏಕೀಕರಣದ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ 'ಕರ್ನಾಟಕ ಏಕೀಕರಣ ಸಭೆ' ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆನಂತರ 'ಕರ್ನಾಟಕ ಏಕೀಕರಣ ಸಂಘ' ಎಂದು ಮರುನಾಮಕರಣಗೊಂಡಿತು. ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯು 1926ರಿಂದ 1947ರೊಳಗೆ 12 ಸಮ್ಮೇಳನಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿತು. 1951ರಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್‌ ಪಕ್ಷವೂ ಏಕೀಕರಣಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿತು. ಸಮಾಜವಾದಿಗಳೂ ಬೆಂಬಲಿಸಿದರು. ಈ ನಡುವೆ 1952ರಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರದ ಪೊಟ್ಟಿ ಶ್ರೀರಾಮುಲು ಅವರು ತೆಲುಗು ಮಾತಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಏಕೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ಆಮರಣಾಂತ ಉಪವಾಸ ಆರಂಭಿಸಿದರು. 58 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ನಡೆಸಿ ನಿಧನರಾದರು; ಹುತಾತ್ಮರಾದರು. ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಳ್ಳಾರಿಯ ರಂಜಾನ್‌ ಸಾಬ್‌ ಅವರು ಏಕೀಕರಣ ಹೋರಾಟದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜೀವತೆತ್ತರು. ಜಾತ್ಯತೀತ ಮೌಲ್ಯದ ಒಂದು ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಉಳಿದರು. 1953ರಲ್ಲಿ ನೆಹರೂ ನೇತೃತ್ವದ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ರಾಜ್ಯಗಳ ಪುನರ್‌ ವಿಂಗಡನೆಗಾಗಿ ಫಜಲ್‌ ಆಲಿ ಅವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಆಯೋಗ ರಚಿಸಿತು. ಪೊಟ್ಟಿ ಶ್ರೀರಾಮುಲು ಸ್ಮರಣಾರ್ಥವೆಂಬಂತೆ 1953ರಲ್ಲೇ ಅಖಂಡ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ರಚನೆಯಾಯಿತು. ಆನಂತರ ಫಜಲ್‌ ಆಲಿ ಆಯೋಗದ ಶಿಫಾರಸಿನಂತೆ ಭಾಷಾವಾರು ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳ ರಚನೆಯಾಗಿ 1.11.1956ರಂದು 'ವಿಶಾಲ ಮೈಸೂರು' ರಚನೆಯಾಗಿ ಬಹುಪಾಲು ಕನ್ನಡ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಒಂದಾದವು. 1.11.1973ರಂದು ಅಂದಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ದೇವರಾಜ ಅರಸು ಅವರು 'ಕರ್ನಾಟಕ' ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದರು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ಏಕೀಕರಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಫಲವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯವಾದ ಕೂಡಲೇ ತಾರತಮ್ಯ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮಾನತೆ ಬಂದು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ ವಿವಿಧ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಅಸಮತೋಲನ ಮತ್ತು ಜಾತಿ ಮತಗಳ ಮೇಲಾಟ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಏಕೀಕೃತ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೇ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸಮಾನತೆಯ ಸಮಾಜವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಸಮಾನತೆಗಾಗಿ ಹೋರಾಟವೇ ಹೊರತು ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಗಲ್ಲ ಎಂಬ ಆದರ್ಶ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು. ಇದು ಆಡಳಿತದ ಆದರ್ಶವೂ ಆಗಬೇಕು.

ಮುಂದಿನ ಲೇಖನ

Vijay Karnataka News App: ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ನಡೆಯುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನುಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಾ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಆ್ಯಪ್‌ಡೌನ್‌ಲೋಡ್‌ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ರಿಪೋರ್ಟ್‌ ಕಳಿಸಿ
ಲೇಟೆಸ್ಟ್‌ ನ್ಯೂಸ್‌ ಅಪ್‌ಡೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಿರಿ, Vijay Karnataka ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ಪೇಜ್‌ ಲೈಕ್‌ ಮಾಡಿರಿ