ಆ್ಯಪ್ನಗರ

ಇಂದಿನ ಅಗತ್ಯ ವಾದವಲ್ಲ, ಹೃದಯ ಸಂವಾದ: ಸಮ್ಮೇಳನಾಧ್ಯಕ್ಷ ಎಚ್ಚೆಸ್ವಿ

ಸಮ್ಮೇಳನಾಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟರ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಆತ್ಮೀಯ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಕವಿ ಡಾ.ಎಚ್‌.ಎಸ್‌.ವೆಂಕಟೇಶಮೂರ್ತಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟರು.

Vijaya Karnataka Web 5 Feb 2020, 8:18 am
ಕಲಬುರಗಿಯಲ್ಲಿ ಫೆ. 5,6,7ರಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಖಿತ ಭಾರತ 85ನೇ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡದ ಜನಪ್ರೀತಿಯ ಕವಿ ಡಾ.ಎಚ್‌.ಎಸ್‌.ವೆಂಕಟೇಶಮೂರ್ತಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷಕರು. ಕವಿತೆ, ಭಾವಗೀತೆ, ನಾಟಕ, ವಿಮರ್ಶೆ, ಮಕ್ಕಳ ಪದ್ಯ, ಸಿನಿಮಾ ಚಿತ್ರಕತೆ - ಹೀಗೆ ಹಲವು ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನ ಗೆದ್ದ ಎಚ್ಚೆಸ್ವಿ 'ತೂಗುಮಂಚದಲ್ಲಿ ಕೂತ' ಮೇಘಶ್ಯಾಮನನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಭಾವುಕ ಕವಿ. ಸಮ್ಮೇಳನಾಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟರ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಆತ್ಮೀಯ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟರು.
Vijaya Karnataka Web kannada sahitya sammelana gulbarga president dr h s venkatesh murthy conversation with vijay karnataka
ಇಂದಿನ ಅಗತ್ಯ ವಾದವಲ್ಲ, ಹೃದಯ ಸಂವಾದ: ಸಮ್ಮೇಳನಾಧ್ಯಕ್ಷ ಎಚ್ಚೆಸ್ವಿ


ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ, ಪಂಪ, ಜನ್ನರನ್ನು ನಾನು ಸರಳಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ ತರಲು ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರು ಇವರನ್ನು ಓದುವ ರುಚಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿ ಎಂದು. ಅಪಾರವಾದ ನಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಹೀಗೆ ನಾವು ಮುಂದಿನವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಿದೆ. ಹೊರಗಿನವರನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮವರನ್ನೇ ನಾವು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕಿದೆ. ಇದು ಕಠೋರತೆಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಪ್ರೀತಿಯ ಒತ್ತಾಯಗಿಂದ ಸಾಧ್ಯ. ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದು ನಿರಂತರ ಅತೃಪ್ತಿ. ಸರಿಯಾದ ಪದ ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬರುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ನಾನು ಬರೆಯಬೇಕಿದ್ದದ್ದು ಹೀಗೆಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅತೃಪ್ತಿ ಕಾಡುವುದಿದೆ ಎಂಬುದು ಎಚ್ಚೆಸ್ವಿ ಅವರ ಮನದಾಳದ ಮಾತು.

​ಸಾಹಿತಿಗಳೂ ಕಣ್ಮಣಿಗಳಾಗಲಿ...

ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಂದಿ ಸೇರುವ ಹಬ್ಬ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಸಂಭ್ರಮ. ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜನ ಸೇರುವುದು ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ಬರುವವರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಓದಿದವರೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿದವರು. ಕನ್ನಡ ಕವಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಈ ಪರಿ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷನನ್ನಾಗಿ ಕೂರಿಸಿ, ಆರಾಧಿಸುವುದು, ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ, ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಸಂಗತಿ. ಹಾಗೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿಡುವುದು ಕೂಡ ಇವತ್ತು ಮುಖ್ಯ. ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ನಾಯಕರು ಯಾರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿಸಾಹಿತಿಗಳು ನಮ್ಮ ಐಕಾನ್‌ಗಳಾಗಿದ್ದರು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರು ಅಂಚಿಗೆ ಸರಿದರು. ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಸಮಾಜ ಮರೆಯ ಬಾರದು. ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅದಕ್ಕೆ ನೆಲೆ. ಇದು ಅಧಿಕಾರವಲ್ಲ. ಇದು ಕೇವಲ ಗೌರವ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ.

​ಹೃದಯ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಹಸಿದು ಬಂದೆ

ಬೇಂದ್ರೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ''ಆ ವಾದ ಈ ವಾದ, ಸಾಕು ವಾದ ವಿವಾದ, ಹೃದಯ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಹಸಿದು ಬಂದೆ,'' ಅಂತ. ಹೃದಯ ಸಂವಾದ ಇವತ್ತಿನ ಅಗತ್ಯ. ಅದು ಇಂದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಯು.ಆರ್‌.ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಹೇಳಿದ 'ಮಾತು ಸೋತ ಭಾರತ' ಎಂಬುದು ಬಹಳ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ನುಡಿಗಟ್ಟು. ನಮ್ಮ ದೇಶ ಮಾತು ಸೋತ ಭಾರತ ಆಗಬಾರದು. ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇರಬೇಕು. ಆದರೆ ಮಾತು ಸೋಲುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬ ದುಃಖ ಹಾಗೂ ವಿಷಾದವಿದೆ. ಮಾತಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ, ಸಮಾಜದ ಸವಾಲು, ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ.

​​ನನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮವೇ ಕವಿತೆ

ಕೆಲವರು ಇಂಥ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಬೇಕು ಅಂತ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ತಲುಪಬೇಕಾದಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನದು ಎರಡನೇ ಬಗೆ, ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನಗೆ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ತಿಳಿವು ಮತ್ತು ಅನುಭವವನ್ನು ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ನೀಡಿ ಬರೆದವನು. ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದೆ, ಓದು ಬರಹ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕಸುಬೇನು, ಸ್ವಧರ್ಮ ಏನು ಅಂದರೆ, ಕವಿತೆ ಬರೆಯಬೇಕು- ನನಗೆ ಅದು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು. ಅದನ್ನೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ನಲುವತ್ತು ವರ್ಷ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಬುರುಡೆ ಬಿಡುವಂತಿಲ್ಲ. ನನ್ನಿಂದ ಪಾಠ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಲ್ಲಿಮೂಡಿದ ಅಭಿರುಚಿಗೆ ನಾನು ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ತುಂಬ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ.

​​​ಕವಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೇ?

ನನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮ ಏನು, ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಶ್ರುತಿ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕವಿಯೂ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಅದರ ಮೂಲಕ ಆತ್ಯಂತಿಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಿನ ಎಲ್ಲ ಜಟಿಲತೆಯನ್ನು ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಪಕ್ಷ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಅವರದೇ ಆಸಕ್ತಿ, ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಪರಸ್ಪರ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ, ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾತನ್ನು ನೀನು ಆಡು ಎಂದು ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ. ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುವುದು- ನಾನು ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಡಬಲ್ಲೆ. ಕೆ.ಎಸ್‌.ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದವರು; ನನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಲೋಕ ಸಾಕು ಎಂದು ಕೊಂಡವರು. ಅವರಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಉತ್ತರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ಅವರ ಮನೋಧರ್ಮ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೆಲ ವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಬಹುದು; ಅವರಿಗೆ ಆ ಅರಿವು, ಸಿದ್ಧತೆ ಇವೆಲ್ಲ ಇವೆಯಾ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾವು ಎಲ್ಲರ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಇರುವುದಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಇರುವುದು ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಲು ಮಾತ್ರವೇ; ಎಲ್ಲರ ಪರವಾಗಿ ಅಲ್ಲ.

​ನನ್ನ ಒಳಮಾತು ಸಾಹಿತ್ಯ

ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನೇ ಓದದವರು ನನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಯಾಕೆ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ? ನಾನು ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲೇ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗಿಲ್ಲವಾದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನೇಕೆ ಬರೆಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು? ಮಾತು ಹೊರಗಿನದ್ದು. ಅಂತರಂಗದ ವಾಣಿ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಲೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಒಳಮಾತಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಖಚಿತವಾಗಿ ಇದು ಸರಿ- ಇದು ತಪ್ಪು, ಇದು ಬಿಳಿ- ಕಪ್ಪು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗದು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಪ್ಪಬಹುದಾದ, ಒಪ್ಪಲಾಗದ ಗುಣಗಳಿರಬಹುದು.

​​ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ತಿರುಗಾಡಲು ನಾನು ಸಿದ್ಧ

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಹೋಗಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮುದಾಯ. ಆದರೆ ನಾನು ಮುಂದಿನ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೂ ಬೇಟಿ ನೀಡಿ, ಓದುಗರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ, ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಉಪನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಅದರ ದಾಖಲಾತಿ ಆಗಬೇಕು. ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲ ಮುದ್ರಿತವಾಗಿ, ಪುಸ್ತಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಬೇಕು. ಕಸಾಪ ಒಪ್ಪಿದರೆ ನಾನು ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಓಡಾಡಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧ.

​ರಾಹುಲ್‌-ಪಾಂಡೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವಾಗ..

ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡವನ್ನ ಉಳಿಸಲು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನೂ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕೆಲವು ಕೆಲಸಗಳಿವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು, ಮನೆಗೊಂದು ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ತರಿಸುವುದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆ- ಪುಸ್ತಕ ಓದಲು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕಲಿಸುವುದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಮಾತನಾಡಲಿ; ಆದರೆ ಹೊರಗಿನ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ಪೂರ್ತಿ ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಬಳಸಲಿ. ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಕೂಡ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಲಿ! ಕನ್ನಡ ಸಿನೆಮಾ, ನಾಟಕ, ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳನ್ನು ನೋಡುವ, ಮಾಲ್‌- ಹೋಟೆಲ್‌- ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಪಣ ತೊಟ್ಟು ಬಳಸಲಿ. ಕುವೆಂಪು ಹೇಳಿದಂತೆ, ''ಕನ್ನಡದಲಿ ಹರಿ ಬರೆಯುವನು, ಕನ್ನಡದಲಿ ಹರ ತಿರಿಯುವನು,'' ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಶಿವ ಶಿವ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿದನಂತೆ. ಅದರರ್ಥ, ಕನ್ನಡನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅವನಿಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಹುಟ್ಟಬಹುದು ಅಂತ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಮಲ್ಟಿನ್ಯಾಶನಲ್‌ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳು ಕೂಡ ಕನ್ನಡ ಬಳಸಿದಾಗ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ಗ್ರೌಂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೆ.ಎಲ್‌.ರಾಹುಲ್‌ ಮತ್ತು ಮನೀಶ್‌ ಪಾಂಡೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ರೋಮಾಂಚನ ಆಗುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ?

ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾರ್ಥಕತೆ

ನಾನು ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಇವರಿಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಕಾಡಿತು; ಈ ಪದ್ಯಗಳು ಓದಬಲ್ಲ, ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸರಿ. ವಿಕಲಾಂಗ, ದೃಷ್ಟಿವಿಕಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನು? ಅಂಥದೊಂದು ಅವಕಾಶ ಬಂತು, ಅಂಧ ಮಕ್ಕಗೆ ಕವಿತೆ ಬರೆಯಬೇಕಿತ್ತು ನಾನು. ಆಗ ನಾನು ಮೂರು ದಿನ ಅಂಥ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದು, ಅವರು ಹೇಗೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹೇಗೆ ಸಂವಹನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ. ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಕೈಗೆ ಸಿಗುವ ಕುರ್ಚಿ ಮೇಜು ಇಂಥ ಮೂರ್ತ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಪದ್ಯ ಬರೀಬೇಕಾಯ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಅಮೂರ್ತವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಗೇ ಬರೆದೆ, ಅದು ಕ್ಯಾಸೆಟ್‌ ಆಯ್ತು. ಅದು ನನಗೆ ಬೇರೆಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಕೊಟ್ಟ ಕೆಲಸ. ಇಂಥ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ನಾವೇನನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕೆಣಕುತ್ತದೆ, ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ನನಗೆ 'ಚಿನ್ನಾರಿ ಮುತ್ತ'ಕ್ಕಿಂತ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಸಂತೋಷ ಕೊಟ್ಟ ಕೆಲಸ.

ಮುಂದಿನ ಲೇಖನ

Vijay Karnataka News App: ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ನಡೆಯುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನುಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಾ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಆ್ಯಪ್‌ಡೌನ್‌ಲೋಡ್‌ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ರಿಪೋರ್ಟ್‌ ಕಳಿಸಿ
ಲೇಟೆಸ್ಟ್‌ ನ್ಯೂಸ್‌ ಅಪ್‌ಡೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಿರಿ, Vijay Karnataka ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ಪೇಜ್‌ ಲೈಕ್‌ ಮಾಡಿರಿ