ಆ್ಯಪ್ನಗರ

ಕಾಲನ ಸೆರೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ರೂಪಾಂತರ

ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು, ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿ ಬಾಳನ್ನು ಕಂಡು, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಶಾಂತ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಜೀವವೊಂದು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ...

ವಿಕ ಸುದ್ದಿಲೋಕ 14 Jan 2017, 9:21 am

- ಸುಜಾತ ರಮೇಶ್‌

Vijaya Karnataka Web sankranti festival celebration
ಕಾಲನ ಸೆರೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ರೂಪಾಂತರ


ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು, ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿ ಬಾಳನ್ನು ಕಂಡು, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಶಾಂತ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಜೀವವೊಂದು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ವಿವಿಧ ಮುಖಗಳನ್ನು ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದೆ.

ಮಕರ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಎಂದರೆ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು ಬಾಲ್ಯ ಕಳೆದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ 'ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ'ಗಳ ಸಾಲು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನ ಆರಂಭ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾವಾಗ ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಹೇಗೆ ಹೇಗುವುದು, ಯಾರು ಗುರುಸ್ವಾಮಿ, ಎಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪರ ಹಾಕುವುದು ಎಂದೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಾಗುತ್ತವೆ.

ಊರಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬಾತ ಗುರುಸ್ವಾಮಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಎಂದರೆ ಹತ್ತಾರು ಬಾರಿ ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದು ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾಗಿರುವವನು. ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರು ಬಾರಿಯಾದರೂ ಆತ ಹೋಗಿರಬೇಕು. ಆತನಿಗೆ ನೇರಳೆ, ಕೇಸರಿ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಧರಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಉಳಿದವರು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ಧರಿಸಿರಬೇಕು. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನ ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರಿಗೆ 'ಮಾಲೆ ಹಾಕುವ' ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಗುತ್ತದೆ. ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆ, ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಭಸ್ಮ ಧಾರಣೆ, ಅಯ್ಯಪ್ಪ ನಾಮಸ್ಮರಣೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮಾಲೆ ಹಾಕಿದ ಊರಿನ ಗಂಡಸರೆಲ್ಲ ಒಂದು ಕಡೆ ಹಾಕಿದ ಟೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮದ್ಯ ಸೇವನೆ ಇಲ್ಲ. ಮಾಂಸ ಮುಟ್ಟುವಂತಿಲ್ಲ. ಹೆಂಡತಿಯರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಕಡ್ಡಾಯ ನೈಷ್ಠಿಕ ಬ್ರಹ್ಮಚರ‍್ಯ. ಪ್ರತಿದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಎದ್ದು, ತಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂದು, ಭಜನೆಗೆ ಕುಳಿತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೆರಡು ಮೈಲು ದೂರಕ್ಕೂ ಇವರ 'ಸ್ವಾಮಿಯೇ ಅಯ್ಯಪ್ಪಾ' ಕೇಳಬಹುದು. ಅಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ತಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆ ಭಕ್ತಿಯೇ ಅವರಿಗೆ ಒದಗಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಿರಬೇಕು.

ಮಕರ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಒಂದು ವಾರ ಮೊದಲು ಈ ಟೆಂಟ್‌ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ 'ಮಕರವಿಳಕ್ಕುಂ' ನೋಡಲು ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಕರವಿಳಕ್ಕು ಅಂದರೆ ಶಬರಿಮಲೆಯ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ದಿನ ಕಾಣಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಜ್ಯೋತಿ. ಇದಾಗಿ ಎರಡು ದಿನಕ್ಕೆಲ್ಲ ಈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಊರಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ಎರಡು ಬಾರಿ ಮಾಲೆ ಹಾಕಿ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿದ್ದ. ಆತನೂ ಈ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಹೆಂಗಸರಾದ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಡೆಗಣ್ಣಿನಲ್ಲೂ ನೋಡದೆ, ತಾನೇ ಗಂಜಿ ಬೇಯಿಸಿ ಉಂಡುಕೊಂಡು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಶಬರಿಮಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಆತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಗಳು ರೋಚಕವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಪಂಪಾನದಿಯಲ್ಲಿ ಮೀಯಲು ಹೋಗಿ ನೀರುಪಾಲಾಗುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ಇತರರು ಕಾಪಾಡಿದ್ದು, ಹುಲಿಗಳು ತುಂಬಿರುವ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ಇತ್ಯಾದಿ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ರುಚಿಕರವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದುದು ಆತ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಸಾದ. ಇಂದು ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ದಿನ ಸಂಜೆ ಕಂತುವ ಸೂರ‍್ಯನನ್ನು ನೋಡುವಾಗ, ಇದೇ ವೇಳೆಗೆ ಶಬರಿಮಲೆಯಲ್ಲಿ ದೇಶದ ನಾನಾ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಬಂದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಭಕ್ತರು ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರಬಹುದು ಎಂದು ನೆನಪಾಗಿ ರೋಮಾಂಚನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದೆಲ್ಲ ನಾನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮೈಸೂರು ಸೇರಿಕೊಂಡನಂತರ ಮಕರ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಕುಕ್ಕರಹಳ್ಳಿಯ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿತ್ತು. ಆಸುಪಾಸಿನ ನಾಲ್ಕಾರು ಹಳ್ಳಿಗಳ ರೈತರೆಲ್ಲ ಗಾಡಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಮಾವ ಸಮೀಪದ ಹಳ್ಳಿಯ ಶಾನುಭೋಗರಾಗಿ, ಜೋಯಿಸರಾಗಿದ್ದದ್ದು. ಮಕರ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ದಿನ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ಭವಿಷ್ಯ ಹೇಳುವುದು ಅವರ ವಾಡಿಕೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯುಗಾದಿಯ ದಿನ ಇದನ್ನು ಕೇಳುವುದು ರೂಢಿ. ಆದರೆ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ದಿನ ಸೂರ‍್ಯನ ಪಥ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ. ವಾತಾವರಣ, ಪರಿಸರ, ಹವಾಮಾನ, ಗ್ರಹಗತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯೇ ವರ್ಷದ ಭವಿಷ್ಯ ನೋಡಲು ಶುಭ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಮಾವನ ಅಂಬೋಣ. ಬಂದ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಏನಾದರೂ ಬೆಳೆಯನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಶಿಗಟ್ಟಲೆ ಭತ್ತ, ಜೋಳ, ತರಕಾರಿ ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಆಸುಪಾಸು ನಮಗೆ ಪುಷ್ಕಳ ಭೋಜನ. ನಮ್ಮ ಮನೆಗೂ ಸಾಕಾಗಿ, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಮನೆಗಳಿಗೂ ಹಂಚುವಷ್ಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೆರೆಕೆರೆಯವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು!

ಸಂಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಹದಿನೈದು ದಿನ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಅತ್ತೆ ಸಕ್ಕರೆ ಅಚ್ಚುಗಳನ್ನು ಅಟ್ಟದಿಂದ ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದು ತಮ್ಮ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಕ್ಕರೆ ಪಾಕ ಮಾಡುವುದು, ಅದನ್ನು ಅಚ್ಚುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಕ ಹೊಯ್ಯುವುದು, ಗಟ್ಟಿಯಾಗುವಂತೆ ಒಣಗಿಸುವುದು, ಮಕ್ಕಳ ಕೈಗೆ ಸಿಗದಂತೆ ಕಾಪಾಡುವುದು ಅವರದೇ ಹೊಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳಂತೂ ಅಚ್ಚುಗಳು ಒಣಗಲು ಮುನ್ನವೇ ಲಪಟಾಯಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ತೀರ ನೀರಾಗದಂತೆ, ತುಂಬ ಗಟ್ಟಿಯೂ ಆಗದಂತೆ ಹದಪಾಕಕ್ಕೆ ತರುವ ಕಲೆ ಅತ್ತೆಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸಿತ್ತು. ಅತ್ತೆ ಅಷ್ಟನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಹೊರತು ತಾವು ತಿನ್ನುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಅವರ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಯಿಲೆ.

ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ದಿನ ನಮ್ಮ ಮಾವನವರ ಜರ್ಬು ನೋಡುವಂತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ಮಲ್‌ಪಂಚೆ, ಪಟ್ಟೆ ಶಾಲು ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮುಂಜಾನೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಮಡಿಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಕಚ್ಚೆಯುಟ್ಟು, ಶಾಲು ಹೊದೆದು, ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಂಗ ಮತ್ತು ಭಾಗವತದ ಪುಸ್ತಕ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಭವಿಷ್ಯ ಹೇಳುವಿಕೆಯ ಕ್ರಮ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ರೈತರು ಬಂದು, ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಕಾಣಿಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಜಮಖಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕುಶಲ ಮಾತುಕತೆಗಳ ವಿನಿಮಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಹೆಸರು ಹಿಡಿದು, ಅವರ ಮನೆಮಂದಿ ಮಕ್ಕಳ ಹೆಸರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲರ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ, ''ಈ ಸಾರಿ ನಮ್ಗೆ ಮಳೆಬೆಳೆ ಹೆಂಗೆ ಅಂತ ನೋಡ್ರೀ ಸ್ವಾಮ್ಯೋರೆ,'' ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಅವರಲ್ಲೇ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು. ಮಾವ ಪಂಚಾಂಗದಿಂದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೈಹಾಕಿ ಭಾಗವತದ ಒಂದು ಪುಟ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾಗ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ತದನಂತರ ಅದನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾಳಿಂಗಮರ್ದನದ ಭಾಗ ಬಂದಿತೆಂದರೆ, ''ಈ ವರ್ಷ ಮಳೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಬೆಳೇನೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಾವುಹರಣೆ ಮುಂತಾದ ಜಂತು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಉಪದ್ರ ಕೊಂಚ ಇರಬಹುದು. ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಸರ್ಪದೋಷ ಇದ್ರೆ ಕಡೆಗಣಿಸಬ್ಯಾಡ್ರಿ. ಅದರಿಂದ ಹೊಲದ ಶಕ್ತಿ, ಸಂತಾನ ಎಲ್ಲ ಕಡಿಮೆಯಾಗ್ತವೆ. ನಿವೃತ್ತಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ರಿ. ಭಗವಂತ ಕಾಪಾಡ್ತಾನೆ,'' ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಮೇಲೆ ಅತ್ತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಹುಗ್ಗಿ ಪಾಯಸವನ್ನು ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ದೊನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ಅವರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಊರುಗಳಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಚಳಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕೆರೆಗೆ ಸಮೀಪವೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಚಳಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು. ಕಂಬಳಿ, ರಗ್ಗುಗಳು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿನ ಒಂದು ಅಗ್ಗಿಷ್ಟಿಕೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಉರಿಸಿ ಸುತ್ತ ಕುಳಿತು ಮಲಗುವ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೂ ಸಂಕಥಾವಿನೋದ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸಂಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಎಳ್ಳು, ಬೆಲ್ಲ, ಕಡಲೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ತರಿಸಿ ಹದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಿಶ್ರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬೆಲ್ಲದ ಆಸೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಮುಕುರುವುದು, ಹೆಚ್ಚು ತಿಂದರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತೆ ನೋಡ್ರಿ ಎಂದು ಹಿರಿಯರು ಗದರಿಸುವುದು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಲಂಗದಾವಣಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಎಳ್ಳು ಬೀರಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ನಾವೂ ಮನೆಮನೆ ಸುತ್ತಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಗಳು ದೂರ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳಿಸಲು ಅಂಥ ಭಯವೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಅತ್ತೆ ಗದುಗಿನ ಭಾರತವನ್ನು ಓದುವುದರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಸಂಜೆ ಅವರ ಗಮಕಕಥಾವಾಚನ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕುಮಾರವ್ಯಾಸನ ಭಾಮಿನಿಗಳನ್ನು ಅವರು ಸರಾಗವಾಗಿ ಹಾಡುವುದನ್ನು ಓಣಿಯ ಎಲ್ಲ ಹೆಂಗಸರು ಕುಳಿತು ಕೇಳಿ ತಲೆದೂಗುತ್ತಿದ್ದರು. ರಸವತ್ತಾದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರಿಗೆ ಕಣ್ಣೀರು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕರ್ಣಪರ್ವದಲ್ಲಿ ಕರ್ಣನ ಅವಸಾನದ ಭಾಗ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಜಾರದ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಈಸಿಚೇರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಮಾವ ಪದ್ಯಗಳಿಗೆ ಭಾವವಿಸ್ತರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಆಡಿ ಬಳಲಿ ಸಾಲಾಗಿ ನಿದ್ದೆಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳು ಆಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈಗ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನಿದ್ದ ಮನೆ ಮಾರಾಟವಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಕೆಡವಿ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ ಎದ್ದಿದೆ. ನಾನು, ನನ್ನ ಸಂಸಾರ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಿಳಾಸ ಬದಲಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಮಾವನವರು, ಅತ್ತೆ ಈಗಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದ ಕಬ್ಬು ದಂಟಿಗೆ ಈಗ ಇಪ್ಪತ್ತು ರುಪಾಯಿ ಕೊಡಬೇಕು. ತರಕಾರಿಗಳಿಗೆ ದರ ದುಪ್ಪಟ್ಟು. ಆದರೆ ಎಳ್ಳುಬೆಲ್ಲ ಹಂಚುವುದು ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲೇ ತಯಾರಿಸುವ ಬದಲಿಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ತರುತ್ತೇವೆ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು, ಸೀರಿಯಲ್‌ ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಿಡಿಮಿಡಿ ಮಾಡುತ್ತ, ಸೀರೆ ಲಂಗ ದಾವಣಿ ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೂಮುಡಿದು ಪರಿಚಯದವರ ಮನೆಗೆ ಎಳ್ಳುಬೆಲ್ಲದ ಪೊಟ್ಟಣ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ, ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಆಗಬಹುದಾದ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡಲು ಹೆದರಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜೊತೆಗೆ ದೊಡ್ಡವರಾರ‍ಯರಾದರೂ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ತಾಂಬೂಲ ವಿನಿಮಯ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಗಂಡಸರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ರಿಯಲ್‌ ಎಸ್ಟೇಟ್‌ ಮತ್ತು ಮೋದಿ, ಹೆಂಗಸರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟಗೌರಿ ಬಂದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಸಂಜೆಯ ಚಳಿ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಏನೇ ಬದಲಾವಣೆಯಾದರೂ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಎಳ್ಳುಬೆಲ್ಲ ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕೃಷಿಕರ ಹಬ್ಬವಾದ ಸಂಕ್ರಮಣ, ಅವರ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಅವರಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ಸಾಧ್ಯ.

ಮುಂದಿನ ಲೇಖನ

Vijay Karnataka News App: ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ನಡೆಯುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನುಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಾ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಆ್ಯಪ್‌ಡೌನ್‌ಲೋಡ್‌ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ರಿಪೋರ್ಟ್‌ ಕಳಿಸಿ
ಲೇಟೆಸ್ಟ್‌ ನ್ಯೂಸ್‌ ಅಪ್‌ಡೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಿರಿ, Vijay Karnataka ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ಪೇಜ್‌ ಲೈಕ್‌ ಮಾಡಿರಿ